Internt referansenummer:B-000020
Kilde:
GAMLETIDI TALER
GAMAL VALDRES-KULTUR I
Av: Knut Hermundstad
NORSK FOLKEMINNELAG
OSLO 1936
Klikk her for å lese ”Føreord”
Klikk her for å les om Knut Hermundstad

 

Å demme blodet

(«Skogin» fortel)

Om Skogin:

Umlag ein kilometer sør for Leira i Nord-Aurdal ligg den gamle kapteinsgarden Skavelden. Her er det gamal sogegrunn. Nede ved kongsvegen stod Systertelladn. Det var tre furor som — etter segni — skal vera planta av heilag Olav då han for gjenom Valdres på kristningsferd. Berre den eine står no att med nokre sprikjande, halvturre greiner.

I nyare tid — i all fall frå 1814-1878 — var Skaveldadn kapteinsgard. Og rett ein storgard var det. Den tid høyrde ei 10-12 husmannsplassar til garden. Ein av desse heitte Skogen, og her vart «Skogin» fødd 27. juni 1847.

Ein gong eg var på besøk hos han spør eg han for å få samtalen i gang:

«Hadde dei ikkje so mange underlege namn på sjukdom både på folk og fe i gamal tid?»

Og det vart ikkje spurt i måfå, skal du høyre:

Å demme blodet

Å demme blodet var det mange som kunde. Ei dotter te ein arbeidar som tente i Huse, stod ein dag og skar noko med ein stor forskjerkniv. Ho kom då te skeine ned i armen sin og skar av livåri, so blodspruten stod like upp i taket. Då tok tenestguten som var der, skiene sine og sette beinste vegen burt te ein mann i Åbjør som kunde demme blodet. Det var endå fint måneskin, so dei i Huse stod i glaset og såg på kost tenestguten for. Då han var komen inn i Fløo, stana ogso blodet i armen åt gjenta.

Del på sosiale medier

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *