Kilde
Søgnir frå Hallingdal 3. utgåva
Utgjevne av J. E. Nielsen
Det Norske Samlaget
Oslo 1968
Utgitt første gang i 1868

Villands-ætte

Tollaiv ba væl leve me Hytta

Ain tenestgut hass Tollaiv, som han !ikte so gjølele, kom i ugynster me ain alkefant som kallast Hyttin.

Dette hende i ai brudavaitsle, å Tollaiv vart tjonve fyre di. Han va då sløg å tok te imse se å slå se full, å derette ba han tenestguten sin snøgge se haimatte ette gampe å jagasle'a hass, for no vilde han snart haim, let han um. Guten gjorde som husbonden ba han, å kom att me hest å grai'u, so snøggt han evlde.

Då Tollaiv såg, at gut å gamp voro attekomen, tok han te be'a væl fara me imse kor tå folki å skipa se te dynns å so ut på tune. Der tok han ve hest å tauma tå gute å sette se i sle'en.

So skødde han ikring se å vart vare Hytta, å derme sa'e han:

”Å kom no hit åt me, so fær e be'a væl fara me de me, du Hyttin!”

Hyttin va so fåfaren, at han gikk te hono å flidde hono hende si. Tollaiv rak kjaiva si te Hytte, klembde åt neva hass, å svarpa i di sama te gampe me svipunn, so de barst or garde i tanende sprang.

Hyttin bar snart i legu, so at han drogst ette sle'a som ain slo'kubbe, å snjøgauven rauk kringum dai, som ain kvirvilvind hadde fare der. So gikk de lengsto ette vegi, fyrr Hyttin fekk hende si laus atte.

Del på sosiale medier

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *