Internt referansenummer:B-07.03.2016
Kilde:
OR GOMMOLT TI III
Av: Knut Bjørgaas
TAO VOSS Å STROND’NE
VOSS 1942
UTGJEVE AV VOSS MÅLLAG

Han Knut Knùbb

Da va ain lit’n gut dai kadla Knut Knùbb. So va da ain dag mor hans sat å bakte, dao kom han Knut Knùbb in springande: «Du mor! Her kjemmu ai fæl stor kjéring ute! Ho è so stor eg ser både sol å maone midlo føto pao’ne !»

«Da è gjygræ, da! Smett unde bakstefjølæ å gjoym deg, eldu so kjemmu ho å teku deg!» sa moræ. So smatt han unde fjølæ å gjoymde seg.

«Gudagjinn!» sa gjygræ. «E han vetle Knut Knùbb haima i dag?»

«Nai, han fylde far sinn aot skogjæ», sa moræ.

«Da va no for mykkje gale! Eg har ain lit’n syllkniv eg hadde vilja gov’an», sa gjygræ.

«Pit, her è eg !» sa han Knut Knùbb, å so kom’an smettande.

«Han liggu ni sekkjæ mino; men eg har so idlù rygg, du litù radt luta deg ni å ta’an upp sjøllù!» sa’o.

Ja, han Knut Knùbb lutte seg ni å skje ta upp knivinn. Dar vipp’o’an uppi sekkjinn, å so for’o me’an.

Naor ho hadde gjenge ait stykkje, vatt’o faiæ ga fy seg sjøll, å so sett’o sekkjinn ne.

«Gakk tiù mil burti frao meg! Eg tole kje snikjinn tao deg!» sa’an Knut Knùbb.

Åja, gjygræ for kluftande tiù mil burti frao. Mendu ho va ao, tok han Knut Knùbb knivinn sinn å skar upp sekkjinn å smatt utor. So velte han ai rot ini sekkjinn, å so la’an te haimattu.

Naor gjygræ kom attù, tok ho sekkjinn pao ryggjinn å te gjekk. So kjend’o da va so hardt ini sekkjæ. «Nai, å nai, so harù so han Knut Knùbb è aot ryggjæ!» sa’o.
Ja, so kom’o no haim dao, å tømde or sekkjæ oppi kjel’n sinn, vilde te koka han. Knut Knùbb. Dae va da berre ai fùrerot.

So vatt’o idl, å so sett’o åsta å vilde fao tak i’an Knut Knùbb.

Han sto ute å saog ho kom. So sprang han in te mor’ne so sat å bakte: «Du mor, her kjemm’o attu, dan fæla kjéingjæ. Ho è so stor, eg ser både sol å maone midlo føto pao’ne!»

«Smett unde bakstefjølæ å gjoym deg, du, eldu kjemm’o å tekù deg! sa moræ.

Ja, so gjor’an da.

«Gudagjinn!» sa gjygræ. ”E’an vetle Knut Knùbb haima i dag?»

«Naimen è kje han haima. Han fylde far sinn aot skogjæ», sa moræ.

«Da va for mykkje gale, da dao! Eg har ai litlæ syllskjai eg hadde vilja gòv’an», sa gjygræ.

«Pit, her è eg!» sa han Knut Knubb, å so komm’an smettande undao bakstefjøl’ne.

«Men eg har so idlù rygg, eg vinn’ ikkje luta meg ne. Du tek’inne upp sjøllù, du!» sa’o.

So skje’an luta seg ni sekkjinn å ta upp skjaiæ, å damè vippa gjygræ han uppi sekkjinn å la te mè’an.

Naor’o va kommæ ait stykkje, so vatt’o trengd te ga fy seg sjøll, å so sett’o sekkjinn ifrao seg.

«Gakk tiù mil burt ifrao meg!

Eg tole kje snikjinn tao deg!» sa han Knut Knùbb.

So gjekk’o tiù mil burt ifrao. Men dao va’an Knut snøggù å skar hol å smatt ut. So velte han ini nùkkù store jùkla i sta’inn, å so sette han te haimattu.

Naor gjygræ kom attu tao sine utretninga, sløngde ho sekkjinn pao ryggjinn å gjekk. So vatt sekkjinn so kaldù. «Nai å nai, so kaldù so han è, han vetle Knut Knùbb!» sa’o.

Naor ho kom haien, slo ho or sekkjæ å uppi kjel’n, å so saog ho da va berre jùkla ho hadde bòre pao.

So vatt’o idl å la te attu å vilde ta’an Knut Knùbb.

Dao kom han inattu springande te mer si: ”Her kjemm’o attù endaone, dan fæla kjéringjæ so è so stor att’eg ser sol å måone midlo foto pao’ne !»

«Skunda deg å smett unde fjølæ å gjøym deg, eldu so tek’o deg!» sa moræ. Han so gjore.

«Gudagjinn! E han vetle Knut Knùbb haima i dag?» spur’o.

«Nai, han è me faræ i skogjæ!» sa moræ.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *