Internt referansenummer: 19.09.2011 – BOK
Kilde:
Møter med puken og andre folkeminne fra Finnskogen
Olaf Erling Sunde
Med forord av Kåre Sveen (Klikk her for å lese «Forordet»
Utgitt i samarbeid med Glomdalsmuseet
Lokalhistorisk forlag 1996
ISBN 82-7404-095-3

Ne på Grøsset husserte de så fælt…

Ne på Grøsset husserte de så fælt i ei rie i gamle dager. Aldri fækk dåm ha kaunne sitt i fre.

Så en dag kåm de et par svænsker å ba om ærbe på galn. De sku dåm få, dåm sku få passe på kaunne hass, sa Grøssetn. «Men di får itte bli reidde om de ramler litt om nætta,» sa ‘n. Ein daler jæmndøgere sku dåm ha i løn.

Jo, svænskegubba la sæ i ria om nætta å sløkte ijuse. Bæst såm de var, tog de teil å ramle i ria så kaunnstaura rulle. Gubba sto opp å teinne ljus; men da vart de stilt. Men itte leinge etter dåm hadde lagt sæ att, kåm kaunne feienes ne frå laven så de fauk i ansekte på kæra. Å like stilt vart de att så snart dåm teinne ljus. Kæra tøkte detta vart før gæli, men dåm la sæ nå att like væl å sløkte ljuse. Da kåm ellmørja fikenes tur omen å ruinnt i ria så de itte vart væranes der leinger.

«Vår Gud han er så fast en bårg,» sa den eine å la på sprang ut.
«Ja, håkke han er fast heill bårg, så kuter jag me I kuter,» svara den are å la på sprang han au.    

(Kilde: Aksel Pedersen Løvberget (78 år) Grue Finnskog)

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert.