Internkode:19.01.2009 – A
Kilde:
Nedtegnet av Hege Bergseng etter muntlig tradisjon
Opphavsrett:
Hege Bergseng
Lagt inn på www.kuling.net den 04.07.2007 av Hilde Johanne Hansen
Hentet fra www.kuling.net

Sagnet om Balle jekteskipper av Hege Bergseng

Det va på den tida då folk dreiv og seilte te Bergen med tørrfesk. Så va det en rik og holden jekteskipper som bodde på nordsida av Dyrøya. Der hadde han en stor og fin gård med mange dyr, og han hadde mange tjenestefolk også. Han va gift og hadde onga.
Så va det en gong han sku seile nerover tell Bergen. Så kom han ut førr et grusomt uvér. Ja, det va så galle at han og heile mannskapet trudde at de kom te å førrlis. Bæss så det va så kom en kar seilanes på en halv nordlandsbåt. Han hadde ei frøktelig maska, så det va ikkje nåkka tvil om kæm det va. Det va draugen. Og då va de jo sekker på at de sku førrlis, førr den som har sett draugen, han kjæm ikkje levanes på land, det va nåkka så alle vesste. Men draugen han ropte at han hadde hørt at han Balle hadde så fin ei datter. Og vess han kunne få ho, så skulle de komme sæ velberga heim. Han Balle han va vettskræmt, og i førrtvilelse og dødsangst så ropte han at det sku han få, draugen vess han bære vil hjælp de.
De fór ner tel Bergen, og de fór heim. Det gjekk bære fint heile tida. Han Balle kom heim og va glad førr det. Han tenkte nok på det som draugen hadde sagt, men livet gjekk sin vante gang, og ingen ting va førrandra.
Bæss så det en dag så kom draugen. Han Balle va neri fjæra og styra. «Ja, nu kjæm æ førr å hente datter di, som du lova mæ,»sa draugen. Han Balle han vil vri sæ unna, førr han hadde nu ikkje tenkt å førrær den vene datter si te en sånn stygging. Draugen han venta mens han Balle gjor så han sku opp å hent ho. Men då han Balle ikkje kom telbake, så varsla draugen at dettan sku han få angre. Han Balle han trudde ikkje nåkka på det herran, så han æstimerte ikkje draugen. Då kan du tru han blei ikkje belli draugen, og han lot heile fjellet ramle ner over gården. Det va en stor tind som raste. Det førtelles at man kunne hør at hanen gol i sju daga etterpå.
Nu står det en tynn liten tind igjen. Den kalles førr Enka. Ura heite Ballura. Medt i ura står en stor stein oppi véret, den kailles Ballurstein’. Nu så spørr bære folk om vi har sett han Balle når vi har vorre og gått tur der borte. Men ikkje har æ sett nåkka, og ikkje har æ hørt nåkka.

Del på sosiale medier

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *